claudeandClaude Opus 5
3dde6e58e4
Poll interval wait_for_completion() polled every 3 s, which quantised every clip to a 3 s boundary — across 2075 existing clips, 91% of the gaps landed exactly on a multiple of 3 s. It now starts at 0.25 s and backs off to 2 s after 10 s, so short clips are picked up immediately without hammering the server on long ones. Measured over 34 clips: 4.75 s actual vs 6.35 s under the old poll, a 25% cut in TTS wait (~18 min on a 693-clip episode). Runs now print real generation time, e.g. "done (4.2s)". A WebSocket would remove polling entirely but needs a third-party client, which would cost this script its dependency-free property. settings.ini voice, speed, temperature, max_tokens, strip_leading_ms, trailing_fade_ms, orig_volume, tts_volume, output_dir and comfy_url moved to an INI file next to the script. Precedence is CLI flag > settings.ini > built-in default, wired by feeding loaded values in as argparse defaults. --settings FILE selects an alternative profile. INI rather than TOML (tomllib is 3.11+, this runs on system Python 3.10) or JSON (no comments). A missing, partial, malformed or corrupt file degrades to built-in defaults with a warning instead of killing a long run. Run-specific flags are deliberately excluded: --start, --end, --seed, --regen, --rebuild, --resume-from, --embedded-subs, --skip-tts. Per-job folders All state for one video now lives in <output_dir>/clips/<video name>/ — clips, tts_input.srt, tts_assembled.flac, embedded_sub.srt and video_fragment.mkv. Only <stem>_lektor.mkv stays at the top level. tts_input.srt moved with the clips because they are a matched pair: block N in the SRT is clip_NNNN.flac. Previously both sat at the top level and each new job overwrote the last one's, so rebuilding an older film silently paired its clips with the newest film's text. Any past job can now be rebuilt. A run against the old flat layout gets an explanatory message. gudowski/ -> voices/ VOICE_PROMPTS_DIR is now resolved relative to the script rather than hardcoded, so moving the project no longer breaks it. Voice filenames are unchanged, so --voice gudowski_short still works. Docs updated throughout for the new layout, settings file and poll behaviour. Known issue, not addressed here: with a non-zero --start the voiceover plays early. extract_video_fragment() stream-copies, so it can only cut on a keyframe and seeks backwards to it, while TTS timestamps are relative to the requested start. On S01_E08 at --start 07:40 the nearest earlier keyframe is 458.375 s, putting the voiceover 1.625 s ahead of the picture. Runs with --start 00:00 are unaffected, since 0 is always a keyframe. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
3 lines
2.0 KiB
Plaintext
3 lines
2.0 KiB
Plaintext
14 listopada 1917 roku było już wiadomo, że hrabia Adam Tarnowski nie zostanie premierem Rady Regencyjnej. Niemcy nie wyraziły zgody. Żadnego powodu nie podano. Nie, bo nie. Według polskich polityków Tarnowski był idealnym kandydatem na premiera. Wszechstronnie wykształcony, władał biegle kilkoma językami, znał świat. Od 1897 roku pracował w służbie dyplomatycznej Austro-Węgier w Waszyngtonie, Paryżu, Dreźnie, Brukseli, Madrycie i Londynie. W roku 1911 został mianowany ambasadorem Austro-Węgier w Sofii. Sprawował dyplomatyczną misję w trudnym okresie, w czasie wojen bałkańskich i na początku Wielkiej Wojny. W roku 1916 prosto z Sofii udał się do Stanów Zjednoczonych, by objąć funkcję ambasadora Austro-Węgier w tym kraju. Nie otrzymał jednak od Aliantów dyplomatycznego listu żelaznego. Podróżował zatem do Ameryki okrężną drogą. Zjawił się w Waszyngtonie dopiero pod koniec stycznia 1917 roku, kiedy Niemcy zaczynały swoją nieograniczoną wojnę podwodną na Atlantyku. Tarnowski tłumaczył amerykańskiemu sekretarzowi stanu Robertowi Lansingowi, że Austro-Węgry nie mają nic wspólnego z atakowaniem i zatapianiem przez okręty podwodne statków pasażerskich i handlowych. Kiedy okazało się, że prawda jest inna, Tarnowski wyjaśniał amerykańskim politykom, że to Niemcy zmusiły swego sojusznika do uprawiania tego procederu. Nic to Tarnowskiemu nie pomogło. Nie został ambasadorem Stanach Zjednoczonych i wrócił do Wiednia. Wtedy próbował robić karierę w Królestwie Polskim, ale nie został ani członkiem Rady Regencyjnej, ani premierem. Nie życzył sobie tego sam cesarz Wilhelm II. Dla Niemców Tarnowski był nie tylko Polakiem, polskim patriotą, ale przede wszystkim zaufanym człowiekiem Wiednia. A Niemcy i Austriacy, chociaż ciągle sojusznicy, coraz częściej chadzali różnymi drogami. Ofiarą tych sojuszniczych nieporozumień padł właśnie hrabia Adam Tarnowski, który w wolnej Polsce też nie zrobił dyplomatycznej kariery. Może był człowiekiem zupełnie innej epoki.
|
|
|